Gebroken pot op de Wabi Sabi manier gerepareerd

Wabi Sabi to the max

30 november 2019

Drie jaar geleden alweer schreef ik deze blog. Komend jaar zal ik jullie met mijn schrijfsels meenemen naar de uitdagingen en de mooie momenten die wij als wabi-sabi gezin beleefden. Maar eerst weer even terug naar het begin….

De dag na kerst en een beetje lui, want volgegegeten, zit ik op de bank. Ik kruip weg in het witte wollen vest waarin ik praktisch woon en mijn gedachten dwalen af naar het afgelopen jaar. Ieder jaar ben ik die laatste week van december druk met terug-, en vooruit-mijmeren. Dit jaar zit er meer dan anders in mijn terug-blik. Ik kom tot de conclusie dat 2016 een echt Wabi-Sabi jaar was.

Wabi Sabi is een levensfilosofie uit Japan en ontstond in de 14e eeuw als tegengeluid tegen het voortdurende perfectionisme en streven naar meer. Wabi staat voor eenvoud, harmonie en een verlangen naar oprechtheid. Sabi is de acceptatie dat niets blijvend is of volmaakt. Het besef dat altijd alles verandert en zijn einde vindt.
Wabi-Sabi viert eigenlijk de schoonheid van imperfectie, verval, tekortkomingen en onafheid. Dus, in plaats van de scherven van je kapot gevallen plantenpot weg te gooien, repareer je het voorzichtig, en benadruk je de scheuren door ze te vullen met lak van goud of zilver. Omdat Wabi Sabi gelooft dat als er iets beschadigd is en een geschiedenis heeft, dat het daarmee mooier is geworden.

Wabi-Sabi dus.

Toen Tijn zijn plantenpotje liet vallen op school 2 jaar geleden wabi-sabi-den we erop los. Er ging lijm tussen de scherven, en daar waar de barsten liepen tekende Tijn met watervaste stift een snelweg. En hopla, daar ontstond het meest coole plantenpotje ever. Eitje dat Wabi sabi.

Totdat we de laatste dag van de winter begin dit jaar zaten te kijken naar de scherven van onze relatie. Na een lange periode van meer dan ons best doen, niet onder ogen willen zien en doorzetten was eindelijk het beslissende woord gevallen. We gingen uit elkaar.

En hoe moeilijk dat ook was, ook hierbij probeerden we van begin af aan te kijken wat voor nieuws we konden maken van de scherven. En geloof me, het was geen Wabi -Sabi- Thee- Festijn bij ons thuis waarin we kwistig in de weer gingen met lijm en glitters om er toch maar vooral een schitterende 2.0 versie van te maken.
Nee, het afgelopen jaar was rauw, pijnlijk, verwarrend en vrat bakken energie. We waren bij vlagen vertwijfeld, wanhopig en intens verdrietig.

Maar naast al deze hartbrekende gevoelens was er ook veel meer; er kwam weer lucht, ruimte en rust. En daardoor ook weer liefde, in een nieuwe en vriendschappelijke vorm. En vanuit dat gevoel zijn we gaan kijken; Hoe kunnen we zorgen dat we Tijn blijven geven wat we onszelf voornamen toen hij werd geboren? Hoe zorgen we ervoor dat hij zich veilig en geliefd blijft voelen in plaats van verscheurd en vol nare loyaliteitsconflicten? Hoe gaan we ons Wabi-Sabi-gezin vorm geven?

We besloten in hetzelfde huis te blijven wonen, en te zorgen dat ieder zijn eigen ruimte kreeg. Een co-ouderschap to-the-max. En dat was zoeken, flexibel zijn maar vooral ook met liefdevolle ogen naar elkaar blijven kijken!

Veel mensen vinden iets van alles. Zo ook van de manier waarop wij ons gezin na de breuk hebben vorm gegeven. Er gaan wenkbrauwen omhoog omdat mensen het veroordelen (‘Wacht maar totdat een van jullie een ander krijgt!’) of mensen vinden het knap; ‘Dat jullie dat kunnen!’
Maar het is niet knap en ook niet onrealistisch. Het is gewoon een oplossing die bij ons past, die klopt met wie we zijn en hoe we naar het leven kijken. En we hebben vertrouwen in de toekomst. We vertrouwen erop dat we flexibel blijven omgaan met de uitdagingen die onvermijdelijk op ons pad zullen komen, met Tijn als een lichtje die ons de weg wijst.
Terug naar de bank en mijn warme wollen trui…..het eind van 2016 vult me met dankbaarheid en trots.

We zijn een broek met verstellappen, een aan elkaar geplakt plantenpotje, een Wabi-Sabi-gezin. Veel mensen vragen ons of ‘het’ nog ‘goed’ komt. Het antwoord is nee; ‘het’ komt niet meer ‘goed’. Het is al goed. De gebarsten versie met lijm en glitters is er een die we koesteren.

Misschien vind je deze berichten ook leuk 

Geen Resultaten Gevonden

De pagina die u zocht kon niet gevonden worden. Probeer uw zoekopdracht te verfijnen of gebruik de bovenstaande navigatie om deze post te vinden.

Geschreven door: Monique

Geschreven door: Monique

“Ik geloof in de moed om zacht van hart te zijn en van daaruit contact te maken. Met jezelf, de mensen om je heen, de natuur en het grote geheel.”

4 Reacties

  1. Dana

    Prachtig❤️

    Antwoord
  2. Gerdien

    lieve Monique, precies geschreven zoals je bent, met zachtheid en in contact… met jezelf, je wabi-sabi-gezin en ons als lezer 💛

    Antwoord
  3. Lonneke Steens

    Wat een prachtig verhaal.Recht uit het hart. Ik heb er tranen van in mijn ogen.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *